Καλοκαιριάτικοι στοχασμοί.

Απο μικρος επιθυμουσα να γινω δημοσιογραφος.
Μεγαλωσα ξεφυλλίζοντας καθε μερα την εφημεριδα, διαβαζοντας μεχρι και τα διανυκτερεύοντα φαρμακεία και τις αναγγελίες γαμων και θανατων.
Αυτη τη συνηθεια την εχω διατηρησει μεχρι και σημερα που δυστυχως οχι μονο δεν εγινα δημοσιογραφος, αλλα αναγκαστηκα να μαθω, να γραφω και να διαβαζω σε μια νεα γλωσσα διαφορετικη απο την μητρικη μου.
Δεκαδες αρθρα τραβανε καθημερινα την προσοχη μου και τα διαβαζω ευχαριστως.
Ωρισμενα ειναι περιφημα αλλα ειναι απλως καλα αλλα μετρια και αλλα αδιαβαστα.
Δεν ειναι ολοι οι δημοσιογραφοι ιδιοι.
Υπαρχουν ταλεντα και υπαρχουν δημοσιογραφοι που ασκουν το επαγγελμα απο συνηθεια.
Το περιεχομενο ενος αρθρου ειναι σχετικο αν η γραπτη αναπτυξη του γεγονοτος δεν γινεται με φιλολογικο τροπο.
Αλλα ολη η δομη του αρθρου ειναι κατα την γνωμη μου εξαρτημενη απο τον τιτλο που θα του δωσει ο συγγραφεας. Ο τιτλος ειναι ο "κραχτης".
Μια ειδηση ασημαντη, απλη και χωρις απαιτησεις, μπορει ενας εξυπνος τιτλος να σε ωθησει να την διαβασεις.
Αυτο μου συνεβει σημερα.
Διαβαζα την εφημεριδα La Stampa του Τουρινου οταν επεσα σε τετοια περιπτωση σαν αυτη που ελεγα παραπανω.
Η ειδηση ηταν οτι ενας άνθρωπος προχωρημένης ηλικίας (103) χρονων, εκανε αποπειρα αυτοκτονιας πεφτοντας στο ποταμι Αρνο της Φλωρεντιας αλλα δυο αστυνομικοι τον ειδαν και τον εσωσαν. Ακολουθουν ενδιαφερουσες και συγκινητικές λεπτομερειες.
Τετοια ή και αναλογα γεγονòτα διαδραματιζονται καθε μερα και δεν τραβουν τουλαχιστον την δικια μου την προσοχη.
Εγω διαβασα ολοκληρο το αρθρο που περιεγραφε αυτη την ειδηση γιατι ηταν τιτλοφορούμενο ως ακολουθως:(προσπαθω να το αποδωσω στα ελληνικα οσο μπορω καλλιτερα)
"Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ".
Καθε αλλο σχòλιο ειναι περιττò.
Γεια σας απο το Τουρινο