ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Τό μεγαλείο της Ελλάδος ΔΕΝ εχει ορια.
Διαβαστε το παρακάτω και κανετε ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, οπου και αν ευρισκεστε.

Γράφει ο Χαρίλαος Δαμιανάκος
χειριστής ελικοπτέρων

"Χριστούγεννα στη ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΟΒΚΑ
Ένα Λακωνικό χωριό, στη Νότια Ρωσία.
Πέρσι τέτοιες ημέρες βρέθηκα στην πόλη Ταγκανρόνκ , που βρίσκεται στην νότια Ρωσία κοντά σταπαράλια της Αζοφικής Θάλασσας . Λίγοι έλληνες θα έχουν ακούσει αυτό το όνομα. Κι όμως σε αυτή την άγνωστη πόλη οφείλει πολλά η Ελλάδα. Αλλά κοινούς δεσμούς έχει και η Λακωνία. Ιδρύθηκεαπό τον Μεγάλο Πέτρο το 1698. Κοντά στην αρχαία ελληνική πόλη Ταναϊς. Η Ταναϊς είναι η πιο βόρεια αρχαία ελληνική αποικία. Από εκεί και πέρα ανοίγονται οι απέραντες ρωσικές στέπες. Οι αρχαίοι έλληνες εκεί έβαλαν το όριό τους. Πιο πέρα ήταν το άξενο, τα τάρταρα. Υπάρχει ακόμη σε μερικές περιοχές της Ελλάδος, σήμερα η έκφραση « …αϊ στην Τάναϊς», όταν ήθελαν να …διαολοστείλουν κάποιον. Το Ταγκανρόνκ , σημαίνει κέρας βουβαλιού στη ρωσική γλώσσα εξαιτίας του σχήματος του ακρωτηρίου στο βόρειο τμήμα της Αζοφικής θάλασσας. Ήταν το πρώτο λιμάνι που ανέπτυξε σημαντική εμπορική δραστηριότητα.
Το 1775, δηλαδή αμέσως μετά την έκδοση του διατάγματος της Μεγάλης Αικατερίνης, προσήλθαν Έλληνες πρόσφυγες, θύματα της περιπέτειας των Ορλωφικών και πολλοί Λάκωνες.
Εξαρχής συγκρότησαν στρατιωτικό σώμα με την ονομασία «Φάλαγγα Σπάρτη», ώστε να
προετοιμάζονται πολεμικά με την ελπίδα να συμμετάσχουν σε μια νέα σύγκρουση εναντίον των Τούρκων, αλλά και για να ανταποκριθούν σε ενδεχόμενη πρόσκληση των ρωσικών αρχών για την προάσπιση των ρωσικών παραλίων. Η Φάλαγγα γρήγορα μετακινήθηκε προς την Κριμαία, όπου ο κίνδυνος επανάκαμψης των Τούρκων ήταν μεγαλύτερος.
Αρχικά οι Έλληνες επιδόθηκαν στην καλλιέργεια γαιών που τους διανεμήθηκαν από τις ρωσικές αρχές. Φοροαπαλλαγές, επιδοτήσεις, κοινοτικά προνόμια, διοικητική αυτοτέλεια ήταν σημαντικές παραχωρήσεις και διευκόλυναν πολλαπλώς τη διαμονή των Ελλήνων στην πόλη, ενώ αποτέλεσαν και την βάση της οικονομικής τους ανάπτυξης..
To Ταγκανρόνκ, λοιπόν σε όλη την διάρκεια της ιστορίας συνδέεται αδιάσπαστα με την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό. Κατά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο (1769-1774) πολλοί Έλληνες εντάχθηκαν στο ρωσικό στόλο. Μετά το τέλος του πολέμου στους Έλληνες μετανάστες και μαχητές παραχωρήθηκε στο Ταγκανρόνκ ειδική συνοικία η οποία ονομάστηκε «Ελληνική οδός». Τον 19ο αιώνα το ένα τρίτο του πληθυσμού ήταν Έλληνες με καταγωγή κυρίως από τα νησιά του Αιγαίου, του Ιονίου και Πελοπόννησο .
Αλφεράκη,Βαλλιάνου,Μπερναδάκη,Βρακόπουλου,Καραγιάννη,Κουμπαρούλη,Λιναρδάτου,
Λυκιαρδόπουλου, Μαυροκορδάτου, Μουσούρη, Ράλλη, Ροδοκανάκη, Σκαραμαγκά, Χρυσομάλη και
άλλες οικογένειες .
Στην πόλη έζησε για μεγάλο χρονικό διάστημα ο Ι.Βαρβάκης. Πολλοί επισκέπτες αντιλαμβανόταν την πόλη αυτή ως «ελληνικό βασίλειο». Πολλοί δήμαρχοι ήταν Έλληνες. Το 1917 στο Ταγκανρόνκ διεξήχθη το Α΄ Συνέδριο των Ελλήνων της Ρωσίας. Η οικογένεια Αλφεράκη καταγόταν από το Μιστρά κι έχει αφήσει το στίγμα της στην περιοχή. Ο Δημήτρης Αλφεράκης ίδρυσε και το χωριό ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΟΒΚΑ και το ονόμασε έτσι προς τιμή της πατρίδας του, Λακεδαίμονος.
Το «Παλάτι του Αλφεράκη» , είναι από τα κύρια κτήρια της πόλης ,όπου στεγάζεται και το μουσείο . Η Ναταλία, η πρόεδρος της μικρής ελληνικής παροικίας με ξεναγεί. Η Ναταλία μου δείχνει το σημείο στην Ελληνική οδό , όπου ο Βαρβάκης, φόρτωνε λαθραία στα καράβια, όπλα, σιτάρι και χρήματα για
τους επαναστατημένους έλληνες. Από εδώ τα όπλα πήγαιναν στο Πόρτο Κάγιο της Μάνης.
Τα μέλη της οικογένειας Αλφεράκη , έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην ανάπτυξη της πόλης. Ο Δημήτριος Αλφεράκης πήρε μέρος στον ρωσοτουρκικό πόλεμο.
Προσκλήθηκε από την Αικατερίνη Β΄ να εγκατασταθεί στην Αζοφική. Ο Νικόλαος, γιος του Δημήτρη έγινε πολιτικός επιστήμων και υπηρέτησε σε ανώτατες διοικητικές θέσεις στην Αγία Πετρούπολη.
Αυτός έκτισε και το «Παλάτι Αλφεράκη». Είναι πραγματικά εντυπωσιακό και δείχνει τι πλούτο και μεράκι είχε ο ιδιοκτήτης του. Μαρμάρινα τζάκια , κίονες πίνακες κλπ. Σε ειδικό χώρο στεγάζεται μια φωτογραφία και μια περίληψη της ζωή του. Πολλά ελληνικά βιβλία, εικόνες ,καθώς και μια εικόνα του Καραϊσκάκη. Υπάρχει μια αίθουσα όπου στεγάζει πορτρέτα ελλήνων με πρώτο του Ι.Βαρβάκη.
Καθώς και αρχαία ελληνικά εκθέματα.
Ο επόμενος Αχιλλέας Νικολάου Αλφεράκης εξελέγη δήμαρχος του Ταγκανρόνκ και βοήθησε πολύ στην ανάπτυξή της. Η περίφημη «Εταιρία Μουσικής και Θεάτρου» για την οποία οι κάτοικοι είναι ακόμα σήμερα πολύ υπερήφανοι, είναι δικής του πρωτοβουλίας έργο. Το 1886 η μικρή αυτή πόλη είχε δική της συμφωνική ορχήστρα.
Πιο κάτω είναι το σπίτι της οικογένειας Μπερναδάκη που είναι γνωστοί σε όλη τη Ρωσία. Ο Γεώργιος Μπερναδάκης με το πλοίο του «Φοίνιξ» έλαβε μέρος στις ναυμαχίες κατά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο.
Ο Γ.Μ. παντρεύτηκε την Μαρία Αλφεράκη. Ο γιος τους Δημήτρης , γεννήθηκε εδώ το 1800 και είναι γνωστός χορηγός στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Εθνικό Μουσείο. Μέσα σε λίγο διάστημα πολλαπλασίασε την περιουσία του και έγινε ένας από τους πλουσιότερος κατοίκους της Πετρούπολης.
Επειδή ποτέ δεν ξέχασε ούτε τις περιπέτειες που είχε περάσει όταν ήταν φτωχός, αλλά και ούτε αυτούς που του είχαν στο παρελθόν φανεί γενναιόδωροι, έγινε ευεργέτης σε όσους του ζητούσαν την βοήθειά του. Δώρισε στην Ελλάδα μεγαλόδωρες οικονομικές ενισχύσεις, προώθησε σημαντικά την Ελληνική Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου των Αθηνών, και την ανέγερση του Εθνικού Μουσείου. Αν ήξεραν οι νεοέλληνες με τι αγώνα , φτιάχτηκαν αυτά τα κτήρια που βλέπουμε στην οδό Πανεπιστημίου, στην Αθήνα, θα τα φιλούσαν αντί να τα μουτζουρώνουν με συνθήματα…
Αποχαιρετώ την Ναταλία αργά το απόγευμα και αποφασίζω ξαφνικά, από κάποια ανεξήγητη
παρόρμηση να περπατήσω όλη την «Έλληνική οδό». Έτσι συμβολικά, σαν φόρο τιμής στους
Έλληνες που την δημιούργησαν. Είναι ημέρες Χριστουγέννων, σκοτάδι , λίγα φώτα και πέφτει απαλό χιόνι. Τα σπίτια ένα-ένα έχουν όμως κάτι το ξεχωριστό.
Αποπνέουν μια αρχοντιά και μια αύρα που κάνει έντονη την αντίθεση με τα άλλα σπίτια που είναι γύρω. Της σοβιετικής εποχής . Σαν να φωνάζουν από τα βάθη του χρόνου ότι το όμορφο και το πολιτισμένο είναι ταυτόσημο με το ελληνικό. Ο έλληνας ήταν πάντα άρχοντας στο εξωτερικό. Ρίχνω κλεφτές ματιές στα παράθυρα που αχνοφέγγει φως. Άραγε που έμενε ο Αλφεράκης και οι άλλοι ευπατρίδες τότε ;
Ποιοι διάβαζαν τον Όμηρο και ποιοι μάθαιναν στα παιδιά τους την ελληνική γλώσσα; Φτάνω στο σημείο που είναι τα σκαλοπάτια για την θάλασσα. Ναι εδώ, οι άνθρωποι του Βαρβάκη κατέβαζαν, τα κιβώτια νύκτα στα καράβια ,βοήθεια για τον αγώνα. που θα πήγαιναν στην επαναστατημένη Μάνη...Ταξιδεύω νοερά αυτές τις χριστουγεννιάτικες ημέρες στο χρόνο. Όμως σκέφτομαι και τους έλληνες αργότερα, που τόσο υπέφεραν στην κομμουνιστική περίοδο. Με ένα ράδιο- κρυφά σταβραχέα, κρυφάκουγαν την λειτουργία από την Ελλάδα, το Πάσχα και τα Χριστούγεννα για να γιορτάσουν…
Την επόμενη επισκέπτομαι ,το χωριό ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΟΒΚΑ.. Είναι η ημέρα των ρωσικών Χριστουγέννων. Εορτάζουν στην εκκλησία του Άγιου Νικόλαου που είχε κτίσει η οικογένεια Αλφεράκη. Ψάχνω για κάποια ελληνικά σημάδια αλλά τα έχει σβήσει ο χρόνος και η σταλινικές διώξεις . Οι κάτοικοι όμως όλοι έχουν ακούσει για τον έλληνα από την Σπάρτη που ίδρυσε το χωριό τους. Με προσκαλούν σε ένα σπίτι και είμαι το τιμώμενο πρόσωπο. Έχει παντού χιόνι .Κι όμως αισθάνομαι σαν να είμαι στην Ελλάδα. Γιατί το ζευγάρι που με φιλοξενεί , ο Ανατόλη και η Αϊνα ,έχουν μακρινή ελληνική καταγωγή . Το όνειρο τους , είναι να επισκεφτούν το άγαλμα του Λεωνίδα στη Σπάρτη. Ο Ανατόλη μιλάει καλά τα ελληνικά και η αύρα του αποπνέει Ελλάδα. Δεν νομίζω ότι συνάντησα στα ταξίδια μου άλλο τέτοιο παθιασμένο Έλληνα. Το βράδυ των Χριστουγέννων βγαίνουμε έξω στη ντισκοτέκ του χωριού. Το τι γίνεται δεν περιγράφεται. Ασταμάτητος χορός από τις ντόπιες ρωσίδες …που είναι όλες καλλονές! Κάπου μακριά κάποια μικρά φώτα φαίνονται κοντά στην αρχαία Ταναϊς.
Το μυαλό μου , ζαλισμένο από βότκα «ARTEMIBCKA», και από το φως, των γυναικών της Ρωσίας, εικόνες παράξενες φτιάχνει. Αερικές πανέμορφες αρχαίες ελληνίδες θεές από την Ταναϊς φτερουγίζουν γύρω μου στην πίστα και μου χαμογελούν…
Την επόμενη αποχαιρετιζόμαστε θερμά με την Αϊνα και τον Ανατόλη. «Να είσαι περήφανος που είσαι ένας ακρίτας της Ελλάδος εδώ» του λέω. «Εμείς κρατήσουμε - όσο μπορούμε» μου λέει με μια σπίθα στα μάτια του. Η απάντηση του, για μένα ισοδυναμεί με το ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ ,ενάντια στη λήθη και τα βάσανα του ελληνισμού εδώ. Ένα ελληνισμό ,που όμως δεν λύγισε , που δεν αφανίστηκε αλλά μεγαλούργησε και έδωσε πολλά στην μητέρα Ελλάδα.
Πάντα υπήρξε φιλική και πρόθυμη για τους έλληνες η Ουκρανία και η Ρωσία στα χρόνια της σκλαβιάς. Κι ας μην το γνωρίζουν οι νεοέλληνες . Έδωσαν παρηγοριά και ζεστασιά στον ταλαίπωρο κυνηγημένο ραγιά. Άνοιξαν τις αγκαλιές τους, στους παππούδες και στις γιαγιάδες μας. Έδωσαν τη μόρφωση στους διδασκάλους του Γένους. Οι πιο μεγάλοι έλληνες ευεργέτες έζησαν και έδρασαν εκεί.
Τα πιο πολλά όπλα από εκεί στάλθηκαν. Στις ρωσικές εκκλησίες τον καιρό της επανάστασης υπήρχαν ειδικοί αμφορείς για έρανο, που αποσκοπούσε στην εξαγορά ελλήνων αιχμαλώτων από τους τούρκους. Έδωσαν χρήματα για τους εθνικούς μας αγώνες. Η Ελλάδα έχει παλιό , μεγάλο και ανεξόφλητο χρέος για την Ουκρανία και την Ρωσία. Κι όσο φωτίζει τον δρόμο των παιδιών της , αυτά θα προχωράνε…"